Eeuwige Stelvioroem

start van de tocht

Het komt met bakken uit de hemel op deze zaterdagmorgen. Sentimenteel wil ik niet meteen worden, dat komt straks wel maar exact om acht uur breekt de zon door. Volgens de plaatselijke  burgemeester gaan wij de sneeuw op Stelvio vandaag doen smelten. Ja ja, mooie praatjes, voorlopig zijn de fietsio's van het ritje naar de start toe nog precies tot op de naad volgeregend en onderkoeld geraakt. Tijd dus om te starten aan de klim waarvoor we gekomen zijn, de 'passo della Stelvio'. Vanwege de angst om halverwege geparkeerd te staan hebben we afgelopen dagen zoveel gegeten dat we vanochtend gedrieen misselijk zijn. Compaan Pierret deelt de eerste mentale tik uit door toch nog drie pannenkoeken te verschalken. Ondergetekende komt slechts met veel moeite tot twee en compaan Rudi gokt op een krentebolletje met kaas.

We besluiten om de eerste klim niet vol gas naar boven te rijden. Ditmaal is het het adembenemde landschap dat onze mond doet openvallen en de 40 tornante, haarspelden, leveren een duizelingwekkend uitzicht op. Je zou er misselijk van worden. Intussen zijn we de boomgrens gepasseerd, voelt compaan Rudi zich topfit, draait compaan Pierret als altijd een prima verzetje en geeft deze jongen zijn bijnaam, Sjeronimo Elastico, nog maar eens wat extra cachet. De stilzwijgende afspraak om gezamelijk omhoog te fietsen stemt me nog niet gerust. Zul je net zien, in een stukkie van veertien procent zetten ze even aan, knapt het elastiek en ben ik gezien. Eeuwige Stelvioroem is precies als macht. Als je de kans krijgt grijp je hem.

Na de afslag naar Santa Maria, waar we straks deels onverhard zullen afdalen, resten er nog ongeveer tien bochten en zie je top al liggen in de sneeuw. Steil is het laatste stuk. Ik probeer er fietsend een filmpje te maken dat later alleen een opname van een weg blijkt zijn met flink gehijg. Boven zijn we eigenlijk pas op de helft en besluiten snel iets te eten. Twee maal minnestrone en voor bergkoning Rudi, als eerste boven, een massief stukje lasagne als beloning.

Allora, we dalen af naar Santa maria, plakken nog een keer de band van lekrij-Rudi, en fietsen om de berg heen om dan vanaf Prato de 48 mooiste haarspelden van ons leven te rijden. Het is inmiddels lekker warm en met privémotors die regelmatig ruiken of we er nog een beetje fris bijzitten beginnen we ons steeds meer af te vragen waar we aan begonnen zijn. In mijn rug klinkt een steeds harder gebries en ook het oedeem van compaan Pierret, die gestoken is door een 'beest', begint flinke proporties aan te nemen.

 We hebben voorafgaand aan de tocht gezworen dat we geen vieze geen gelletjes zouden lepelen. Compaan Rudi heeft dat al eens met een flinke buikloop moeten bekopen. Maar omdat we geen bananen, snelle Jelle's en muesli-repen meer kunnen zien slobberen we de chemische aarbeien- of bramenolvariet vol suikers gedwee naar binnen. In gedachten smeek ik om genade, uitspreken durf ik niet. Mijn hagelwitte shirt is toch echt net te dun om als slabbetje te fungeren. Bovendien zou ik me dan wel erg in de kaart laten kijken. En dat is dodelijk, zeker met twee aasgieren in het wiel die loeren op de winst. De meningen lijken verdeeld maar ik ben er toch van overtuigd dat aan het eind van de tweede klim de meeste roem te vergaren valt. Genoeg voor jaren vermoed ik. Nog maar een gelletje dus. En een slokkie zoete sportdrank om het weg te spoelen.

Tornante twaalf komt in zicht en daar krijgen we te horen dat we het verder zelf moet klaren. De posten worden opgeheven want men heeft er wel vertrouwen in dat we het halen voor donker. Het gebries achter me dooft langzaam uit. Bij elke bocht zie ik een flinke grijns bij compaan Pierret. Een pokerface vermoed ik. Aftellen kan beginnen.  Maar ik vergis me en denk dat de top nog verder is, en besluit om ook het laatste gelletje in mijn rokende motor te kieperen. Topspul.
 Als ik mijn fiets parkeer hoor ik een daverend applaus. Wie drie keer doodgaat en toch over de eindstreep komt verdient het. Het meest van iedereen zelfs.

 Moe, voldaan en met een tas vol Stelvioroem keren we huiswaarts. Het was een waar genoegen dat ik nog nauwelijks kan bevatten. Dank iedereen voor het meeleven, de steun en het vertrouwen.

Recuperatie

haarspelden van de Cancano

Voor even wanen wij ons echte helden, hier in het verre Italie. We fietsen wat, eten wat en verder slapen we een gat in de dag. Recupereren noemen ze dat hier. Herstellen om morgen de loodzware Stelvio eens even fijn te fileren. Tweemaal graag. Maar eerst eet men dan pasta hier. En dat doen wij dus braaf na elke rit omhoog. 
Vandaag stond er een hersteltraining op het programma. De Cancano op naar 1907 meter. Als fietsers van het vlakke land vraag je je af hoe die jongens dat hier dan doen, herstellen tijdens en ritje omhoog. In theorie komt het neer op doseren, maar ja, een berg vraagt er toch echt om bedwongen te worden, zeker als er eeuwige roem valt te halen. En laten we daar nou net niet ongevoelig voor zijn.

richting de top

Voel goede moed stappen we dus om een uurtje of tien op onze bolides om eens even flink gas te geven. We kiezen de snelle groep om onze hoogmoed nog even kracht bij te zetten. Eerst lekker dalen, stukje vlak en dan de daadwerkelijke start van de klim. Straf omhoog. We zitten mooi voorin maar moeten vrijwel  meteen terug naar het binnenblad. En als klap op de vuurpijl herinnert het zuur in onze benen er ons plotseling aan dat we aardse stervelingen zijn.  Zo denk je dat je Pantani bent, zo sta je weer met beide voeten vastgeketend in de pedalen zwoegend tegen de zwaartekracht.
Braaf herstellen we tijdens de klim, aan ons geouwehoer te horen. Grootspraak over morgen, want eeuwige Stelvioroem is het hoogst haalbare deze dagen. En dat willen we ons niet laten afnemen door een pukkeltje als de Cancano. We eindigen zoals altijd op het terras met een bordje spagetti om ons weer voor even bergkoning te voelen

Morgenochtend  om zes uur uiteraard weer dikke vette pannenkoeken om vervolgens vol energie om acht uur te starten aan de klim naar de top. Beste Stelvio, u bent gewaarschuwd.

Medogenloos

uitzicht vanaf de top van de Gavia

Eten of gegeten worden was het credo vandaag. De Gavia is medogenloos en omdat we niet halverwege deze klim langs de kant van de weg smekend om genade willen roepen starten we met flink wat pannenkoeken. Tip van compaan Pierret die vandaag van start gaat in giroroze. De heren fungeren als superknechten en dragen blauw. het peloton van meer dan 60 renners strekt zich al snel tot een lang lint aan de voet van de klim en met zesentwintig km klimmen voor de boeg is er toch enige vrees voor wat komen  kan. Eerst een lange rechte weg door het dal omhoog en dan de eerste  haar haarspelden. Lichte euforie maakt zich meester van deze jongen tot ik besef dat compaan Rudi, die beloofd had om onze roze leidertrui te verdedigen, uit is op eigen succes. hij rijdt een paar honderd meter voor ons en lijkt niet in te houden. 'Eigen tempo rijden' denk ik. Je niet gek laten maken en vooral niet vergeten te eten. Ondertussen rijdt onze roze leider steady naar boven. Alsof ze weet dat het vandaag allemaal wel goed gaat komen.

Langzaam aan wordt het landschap kaler en slingert de weg langs mooie rotspartijen en kom ik af een toe een fietser tegen die zichzelf moed inspreekt, harkend, stoempend en vloekend op zijn pedalen. Ciao zeg je dan volgens goed Italiaans gebruik om erna nog een tandje bij te schakelen. Eten of gegeten worden.

Er glinstert voor superknecht Rudi eeuwige roem op de Gavia. Hij rijdt nu voorop. Ik zie hem karakteristiek in soepele kadanz een paar minuten voor me. Onze roze leider een paar minuten achter me. Verschillen nivelleren op een berg.

Maar 1 km voor de top, net om een bochtje, zie ik mijn compaan lek gereden staan. Een beetje beteuterd naar zijn achterwiel starend. En wat doe je dan als goede companen? Juist. En daar worden de mannen van de jongen gescheiden. Onze roze leider komt niet veel later langszij en rijdt medogenloos door, schakelt nog een keertje op en de echo van een flinke grijns doet compaan Rudi beseffen dat eeuwige roem vergankelijk is.
Morgen de Cancano op. Naar 1907 meter hoogte. Hopenlijk met net zo mooi uitzicht als vandaag.

Onderweg

Stelviopas, nog niet een op de top...

Nee, je komt tegenwoordig niet zomaar op je plaats van bestemming. Een uurtje snoozen om 2 uur 'snacht is niet mijn grootste mijn grootste hobby maar het overkomt de besten zullen we maar zeggen. Na een klein beetje vertraging dus 'on the road' langs Rastättes, Bockworsten en grazige alpenweiden naar Bella Italia. Want daar ligt Bormio, ons basecamp waar vandaan we eeuwige Stelvioroem hopen te halen. Onderweg grossieren we in grootspraak: demarreren, lossen, wieltjes pikken en uiteraard andermans bordje leegeten.  Een Twingoritje naar het zuiden zit vol clichees. 

Bormio gezien vanaf ons appartement

Met nog een kleine 50 kilometer te gaan wordt onze bolide tot op het bot getergd en blijken we ineens al de Stelviopas te beklimmen. Halverwege rijden we zelfs op onverhard terrein en vermoeden we dat de kokende motor die we net kunnen afwenden ons morgen wel te wachten staat. Maar dan fietsend...  Ons lesje nederigheid is vandaag al begonnen. 


Morgen de Gavia op. Ruim 1400 meter klimmen en met zijn top op 2652 meter vast de moeite waard maar we slapen er toch eerst nog maar een nachtje over.

Doel

Iemand gaf me gister een krantje met daarin een stukje over fietsen. Het fietsen van een berg, en het waarom ervan. Er werd iets gesuggereerd over middeleeuws lijden, over pijn, afzien en meer van die groteske termen. Gelukkig heb ik nooit eerder een berg opgefietst en weet ik niet wat me te wachten staat. En vermoed ik nu nog dat ik dansend op mijn pedalen met een lijntje coke net als Pantani de hoogste cols verorber alsof het Berlijnse curryworst is met friet en mayo. Onwetendheid is best fijn als je het mij vraagt.
Eigenlijk weet ik helemaal niet waarom ik een berg op wil fietsen. Misschien om een doel te hebben, of  om eens iets anders te doen. Ik ben maar gewoon begonnen met oefenen. Op een weggetje langs het water met wind tegen. Door weilanden en kleine dorpjes, ontdekkend hoe leeg Nederland eigenlijk is. Dat je niet kort door de bocht kunt zonder de consequenties. En dat als je net iets minder hard gaat het eigenlijk veel leuker is. Het doel is een weg en ontstaat onder je voeten zong ik eens in het liedje Waar wachten we op. Nee, zelfkastijding is zeker niet wat me voor ogen staat, volgende week. Maar waarschijnlijk smeek ik zaterdag wel heel grotesk om genade, opdat ik nooit meer grootspraak verkondig.

Prietpraat

Men zegt dat je het beste fietst op pasta maar ik vermoed dat de Duitsers een beter geheim hebben. Worst. Het tripje Berlijn heeft mij geleerd dat er schnitzels bestaan zo groot als pijlstaartroggen hangend over de rand van je bord, kalfsschenkels zo hoog als de tv toren op Alexanderplatz en worsten zo lang als de muur die er nog staat. En verder heeft iedereen een fixie, een racefiets zonder versnellingen. Daar rijden ze knoepertje hard op. Ongelofelijk. Maar misschien komt dat ook door het bier wat ze erbij drinken. Uiteraard in bijpassend formaat. Waarschijnlijk hebben alle fixierijders in hun shirtje een paar bifi-worstjes verstopt, en bidons van anderhalve liter zijn er geen uitzondering. Nee, je kunt zeggen wat je wilt maar cliches hebben meestal wel enig bestaansrecht.

Kortom, er is afgelopen week wel getraind, maar niet op de fiets.

Forensisch fietsritje

Op een duistere manier had ik deze week een mooi flesje witte wijn in mijn bezit gekregen. Geen wettelijke overtreding was het, maar ook niet iets wat aan de grote klok hoeft.  Hongaarse witte wijn. 'Goede' werd erbij gefluisterd. En vrijdagmiddag bedacht ik me vlak voor de start van mijn forensisch fietsritje dat ie mooi in mijn rugtas kon. Slippertjes ernaast, telefoon en t-shirt om mijn zojuist verkregen trofee enige bescherming te bieden en op de automatische piloot, met windje mee, richting Casa Sjeronimo.
 Nou mooi niet dus. Een forensisch fietsritje zit vol gevaren. Uitwijken omdat er gehaaste automobilisten van rechts komen? Ik wind me er niet eens meer over op. Vol in de remmen omdat voetgangers oversteken op een zebrapad? schering en inslag. Maar het ergst zijn echter die kinderen die fietsend naar school gaan. Beginnen meteen te schelden als je ze afsnijdt.

Oke, ik geef toe, ik reed wat hard. Had het weekend al in mijn hoofd en zag ook niet dat er een zijstraatje zat. Net op tijd kwam ik tot stilstand, klikte ik mijn verkeerde voetje uit de pedalen en verloor ik mijn balans toen de oude man opdook vanachter de heg. De komische koprol die erop volgde werd gebroken door, u raad het al.
Het kruispunt heeft de hele middag nog naar verbrand rubber en goddelijke witte wijn geroken.