wildverband

bijna klaar!

Om budgettaire keukenproblemen op te lossen gaat u beter niet naar een ondoorzichtige keukenboer op een industrieterrein. Daar komen de offertes alleen telefonisch, zonder bijlagen en koop je je koelkast louter op de blauwe ogen van de verkoper. Te duur natuurlijk dus vandaar het idee om het geheel zelf bij elkaar te shoppen. Kasten van Ikea, Rvs blad via via, frontjes uit Breda en een vaatwasser voor weinig en uiteindelijk voor nog minder. Ooit wordt ik handelaar.

typisch geval van jammer

Maar inmiddels is het in casa Sjeronimo wel gaan dagen, linksom of rechtsom, u betaalt altijd. Is het niet in geld, dan is het wel in tijd. En dus komen de passtukken voor de keuken pas in januari terwijl de montage dit weekend op de planning staat. Deadline van 24 december, strEEp erdoor. Kerst op de Tolsteegsingel is zeker niet slecht, het huist een prachtige kerstboom, maar toch. Gelukkig weet de aannemer nog van niets (en ook niet dat we er de week erna helemaal niet zijn).

zoek de verschillen

En kerst is een uitstekend pressiemiddel, dus wordt er hard gewerkt aan de radiatoren, de inmiddels gespoten muren en onze tegelvloer in de badkamer. 'Wildverband graag op de vloer', zo was de deal. Maar dat schijnt in Amsterdam en omstreken toch net even iets anders te zijn dan wij voor ogen hadden. Op sommering van mevrouw de Zeeuw rechtsomkeer dus voor de hoofdpersoon die alweer onderweg was naar het westen. Voor ons geen 'truttig trappetje' op ons vloertje, maar weelderig wildverband. Volgens de autistische aannemert nu dus 'geen verband, want wildverband is ook verband', maar zo geschiede.

Nat en onstuimig

nattigheid, kortsluiting en noodstroom

November was nat en onstuimig, aldus Gerrit Hiemstra. Lekkage bij het verse stucwerk naast de voordeur, lekkage bij de nieuw geplaatste pui, en als klap op de vuurpijl lekkage tijdens het leggen van de gietvloer. Schade: een volgelopen stroompunt op de vloer, met kortsluiting als gevolg en een chagrijnige vloerenboer. En die was al niet blij omdat de volgegoten sleuven ver boven de vloer uitkwamen en er dus ruim 700 kg egaline naar boven gesjouwd moest worden, en laat deze jongen nu net die ochtend terwijl ie gaat zitten half door zijn rug gaan. Het zal het lot van de sjouwer zijn. Loten van 25kg stuk.

opgeruimder dan dit wordt t nooit meer

Het lot van de bemiddelaar is overigens ook niet te benijden, begin ik mij zo langzamerhand te beseffen. De aannemer praat niet met de vloerenboer. De vloerenboer vindt dat de aannemer zijn werk afraffelt waardoor deze nu veel meer werk heeft. De aannemer vindt dat de vloerenboer overdrijft en aan bangmakerij doet. De vloerenboer vloekt in zichzelf, '' ja ja hij denkt natuurlijk, die verrekte Turk lost t wel op''. De bemiddelaar bemiddelt maar dat betekent in bouwvakkersland alleen maar betalen, want woorden zijn weinig waard in de wereld van intolerantie. Geen eer te behalen dus. Maar goed, dan heb je behalve twee ribben minder wel een super strak vloertje liggen.

volgende week: actie in de keuken!

De deadline van kerst is in nog steeds in zicht, de bemiddelaar recht zijn rug nog eenmaal, neemt zich voor het zakelijk te houden, maakt een mooi overzicht van wat er allemaal nog moet gebeuren, onderdrukt zijn neiging om eens flink tekeer te gaan tegen de hoofdpersoon, en hoopt er misschien wel tegen beter weten in het beste van.

Land in zicht

ja daar ginds, in de verte. Land? Ja Land!

Voorlopig liggen we nog even voor anker bij Villa Vogelzicht, maar in de verte gloort er ergens hoop. De ware reden om een zomer lang schipbreuk te lijden verloren we wel eens uit het oog maar nu het compas een prachtig uitzicht, een dikke schuifpui en een lekker terrasje spot, is het ons plots weer geheel duidelijk, het fata morgana wordt een minipaleis.

De directeur van Villa Vogelzicht, Meneer Nielson, laat ondertussen zien wie er de baas is. De eigenaren van ons Overvechtse stulpje laten Nielson altijd vrij rondlopen door de kamer, en dat zullen we weten ook. Het geknaag op de tralies van het hok start zodra we op de bank plaatsnemen en overstemt met gemak het volume van GTST. En als mw de Zeeuw ergens niet van houdt dan is het getetter door haar favoriete soap. Ik mag haar de oren van de kop lullen zolang het maar niet tussen acht en half negen is, en zeg nu zelf, wie wil de zoveelste gehieme affaire tussen Ludo en weet ik veel wie niet uitgemeten horen. Meneer Nielson waarschijnlijk want die vlucht direct naar de andere kant van de kamer om op onze schoenen te gaan zitten kauwen.

ik zei het toch, metamorfose!

Ondertussen heeft zich op de Oudenoord een metamorfose voorgedaan. De driedelige schuifpui schittert alsof ie er altijd al gestaan heeft en als bonus is er, dankzij de continue druk van Mw de Zeeuw, door de woningbouwvereniging de geheel rotte benedenpui vervangen door een mooie meranti variant.

kniebel knabbel knuisje

Omdat het eind van het jaar nadert is de druk nog maar eens verder opgevoerd. De vloerenboer kon alleen nog in de week van 30 november en de vervolgens causaliserende stress in de ogen van de aannemer was toch enigzins genoeglijk. Het betekent ook dat de badkamer pas na 7 december afgemaakt wordt, de keuken er half december in gaat en we waarschijnlijk precies voor de kerst kunnen verhuizen. Als het mee zit, en dan weet u al hoe laat het is.

Ondertussen op de Oudenoord: Toneelspel

bloed zweet en tranen

Zo zit je s' ochtends naar het gelul van je aannemer te luisteren, zo ga je s' avonds naar een toneelstuk uitgevoerd door tbs-ers. Over Odysseus, die na jarenlang vechten op zee eigenlijk gewoon naar huis wil. Maar het zit Odysseus tegen, er is Tegenwind en Tijd die in zijn nadeel tikt, en het naderende Thuis steeds langer laat wachten. Odysseus wordt soms wanhopig en Verleiding probeert hem op zee te houden, want, zo zegt Verleiding, dan wordt de thuiskomst nog veel mooier. Maar Odysseus wil gewoon naar huis, hij koopt een boksbeugel en slaat zijn aannemer, die nog een smoesje op wil hangen, met blote handen op de bakkes. Bam, Bam! En nog een. Genade is dan misschien voor de Paus, niet voor de goden, en al helemaal niet voor TBS-ers bedoeld, en daarom worden ze doorgaans aan de schandpaal genageld en gezien als het grote kwaad van de maatschappij.

10x moeten zeggen hoe mooi het wel niet is..

Het echte kwaad komt natuurlijk uit een heel andere hoek, en Odysseus zag dat lang geleden al. Het zijn de busjes die de A2 vanuit het noorden terroriseren, als een olievlek vervuilen ze de stad, je huis, en je hoofd. In de hoop iets moois te maken, maar ze brengen je alleen vertraging. Met het geloof dat ze je helpen, maar ze slopen je, net zoals je huisje. Het zijn de bouwvakkers, met helmen op hun hoofd want de boel staat op instorten. Ze hebben alle tijd, ze beuken je murw, ze hebben de wind van het 'meerwerk' in de zeilen. Net zoals heel Volendam vanwege de inteelt nu naar vis stinkt, zo zit er een luchtje aan de taal van aannemers. Een soort van palingsound, net te glad, smakeloos, en je gelooft nooit wat ze je zingen. Nog geen nieuwe pui dus, maar daar had ik u al voor gewaarschuwd.

op zou ten!

Toen wij stipt op tijd aankwamen op ons nieuwe logeeradres bleek Bram helaas niet zindelijk en was Sam elke avond de hort op. Ja u leest het goed, wij zijn tijdelijk een gezinnetje, met ritme en regelmaat zoals de meeste gezinnen die nu eenmaal uit praktische overwegingen hanteren. De eigenaar van het optrekje aan de singel is een weekje naar Jamaica, waarschijnlijk om wat Rastafari te roken, en heeft zijn kinderen, niet geheel veilig natuurlijk, aan ons toevertrouwd. Niet vertellende dat die ons van het laatste beetje vrijheid beroven dat er over was. Een klein riedeltje gitaar, Sam maakt er korte metten mee, het schrijven van wat prietpraat Bram verspert het toetsenbord wel. Maar natuurlijk wel op tijd eten anders wordt er gemekkerd, en uiteraard veel, heel veel, aandacht.

tegelen jochie! de winter staat voor de deur

De winst die wel is geboekt: geen strips in de badkamer als tegelafwerking, hoera, wat zijn die dingen lelijk zeg. De nisjes zijn eindelijk in de muur gemonteerd en er is een definitieve datum voor de nieuwe pui, aanstaande vrijdag. Verder blijken er vaatwassers van Siemens te zijn met varioscharnier (ik zal u er verder niet mee vermoeien), en zijn er fornuizen, ook wel liefkozend kachels genoemd hier, waarvan we niet konden vermoeden dat ze zo mooi gemaakt worden. Het is als met auto's, als je er geen hebt zijn ze allemaal hetzelfde. Dan koop je een dikke Dacia en ben je verrukt dat je een auto rijdt, totdat je hem naast een Porsche 924 parkeert. En een kachel is natuurlijk wel het pronkstuk van je keuken, zelfs mevrouw de Zeeuw kan dat beamen na een beetje kwijlerig acteerwerk van deze kant. Snel op jacht maar weer dus, voordat ze zich bedenkt.

Ondertussen op de Oudenoord: hoofdpijn, reumatiek, uitstelgedrag, beslissingsziek

fornuisje, vaatwasser, afzuigkap..

De wereld van een notoire stadsnomade kent vele gezichten. Zo zit je semi-illegaal te verkleumen in een bedrijfspand, zo logeer je een weekje bij iemand die je in het geheel niet kent maar zo gastvrij is om haar stadsappartement aan de rand van de singel aan je uit lenen.  De mensen zijn zo slecht niet als ze je doen geloven op tv. Elders in het land jagen ze je dan misschien de stad uit, hier krijg je een fles goddelijke wijn van de buren en blijkt vol helemaal niet vol (louter lege flessen aan het eind van de avond). Het voelt rijk om overal welkom te zijn en alleen dat al maakt het verbouwingsavontuur een ervaring die we niet snel gaan vergeten, mocht ons korte termijngeheugen het na het structurele drankmisbruik nog toelaten.

kaarsjes in het nisje

Wat we wel vergeten waren is om de winterkleding bij de hand te houden. Die staat waarschijnlijk ergens achterin de opslag te wachten tot het begin oktober wordt. Zoek dus, net zoals bouwvakkers met zijn vieren in het busje stappen om een doosje spijkers te halen, discussieren over de dikte van de schroeven en zich vervolgens afvragen waar de deadline ook al weer was. 

Soms lijkt het eind zoek maar meestal ligt het achterin het busje van de stukadoor. Een beetje voorstrijk, gips, en een spatel doen wonderen, zeker als je Jan de Stukerman heet. Broos gebouwde gibboblokken veranderen in een serieuze binnenmuur die er altijd al stond, spachtelputz blijkt van voor de oorlog, en die lelijk gefreesde leidingen in het plafond (de 'Hel' voor de naieve aannemer) waren slechts gezichtsbedrog. Wat dat betreft heb je als stuker een topbaan, verder is het natuurlijk net als zoveel werk, bezig zijn in een muf hok met slechte koffie.

rvs  en zandkleuren

Onder het motto van 'goed overdenken' stelt ondergetekende subtiel graag belangrijke keuzes voor zich uit. Kabel of glasvezel, ik vraag het nog wel even ergens na. Afzuigkap, koelkast, fornuis, ik gooi er nog wat recensies tegenaan. En ook Mw de Zeeuw mengt zich in de strijd tegen de koelkastkilowatturen en de vaatwasdecibellen. Waar je zoal niet over na kunt denken. Over de grootte van de groentela dus,  de lampjes in de afzuigkap, en over de plek van de wokbrander op t fornuis. Na 2 maanden maakt het je waarschijnlijk geen roggel meer uit maar nu is er weinig belangrijker in de wereld dan een geluidsloze vaatwasser die in een Ikeakeuken past.

Goed nieuws schijnt er ook nog te zijn, de schuifpui zou wel eens eind volgende week geplaatst kunnen gaan worden, u leest het goed ja, maar die geruchten geloven WIJ natuurlijk niet meer, mocht het echter toch zo zijn dan is de titel van het volgende blog waarschijnlijk 'Extreme Makeover'. Hell yes!

Ondertussen op de Oudenoord: Back to Basic

Het zuidwesten kent geen genade

Een beetje naiviteit is een groot goed zullen we maar zeggen, want de streefdatum van begin september, oke half september, goed, dik oktober, gaan we net niet halen. Maar voor de kerst lijkt toch echt te gaan lukken. Als we dat hadden geweten waren we natuurlijk gewoon blijven huren vrees ik. En dat was vanuit kapitalistisch oogpunt dan misschien zonde geweest, gezonder word je hier in ieder geval ook niet van. Zeker niet als er lekkage om de hoek komt kijken die naar binnen glijdt als een glaasje ijskoud bier op een mooie nazomermidddag. De paddo's groeien uit de pui maar de noodreparateur komt met een busje kit aanzeilen. Gelukkig kon ie er zelf ook wel om lachen, waar het niet dat bleek dat er uiteindelijk toch geen goedkeuring werd gegeven aan vervanging, de optie werd geopperd om het gewoon maar 7 maanden dicht te timmeren, en nu misschien toch een geheel nieuwe pui geplaatst gaat worden. Over 6 weken, op zijn vroegst. Gelukkig valt kerst laat dit jaar.

2 weken logeerden we bij Menno, met dit prachtige uitzicht.
Ook op ons eigen stulpje, rechtsonder

Inmiddels had u begrepen dat de zomer toch echt over is en dat betekent dat het aanbod van tijdelijke verblijfplaatsen drastisch aan het afnemen is. En omdat wakker worden in een tentje waar het net boven nul is 's ochtends niet onze voorkeur geniet (naast het feit dat er geen racefiets, espressomachine en gitaar in een koepeltje passen) is er unaniem besloten om te gaan kamperen op het atelier.  De beheerder knijpt een oogje toe, mevrouw de Zeeuw koopt een paar charmante pannen bij de plaatselijke kringloop (want waar waren de onze ook al weer..) en deze jongen doucht drie verdiepingen lager aan het einde van de gang rechts, bij voorkeur als er niemand meer in het bedrijvenpand is, want het lijkt me behoorlijk schrikken als je fris gedoucht op je werk komt en er loopt een ongeschoren baviaan met een dikke mat door de gang te zwalken.

Ach,  u kent het wel, dat campingleven. Even geen stress, geen dingen die moeten, louter zorgen dat er 's avonds iets te nassen op tafel staat, klein glaasje wijn erbij, en 's ochtends even doorbellen waar de laatste kabels naartoe getrokken moeten worden, beetje zeuren dat het nog steeds niet af is, en dat we natuurlijk niet extra gaan betalen. We houden het nog wel even uit.

de oude badkamer

de nieuwe plek van de keuken

Ondertussen op de Oudenoord: de stand van zaken

de nieuwe hal

Geen bericht is goed bericht zo luidt het spreekwoord en die mythe houden we graag in stand. Her en der is het mes eens goed op de keel gezet, hebben stressmeters regelmatig diep in rood gebivakkeerd, doen we het vijfde logeeradres de hartelijke groeten, maar, u hoort ons er niet over (en dat is voor u misschien maar beter ook).

Het wonderlijke is dat je je steeds makkelijker beweegt in een ander huis met andere keuken en badkamer en dat het binnen een paar dagen lijkt het alsof je er een jaar woont maar dat er op Oudenoord toch een bepaalde rust over je komt die je nergens anders vindt. Wel na vieren 's middags, en alleen als er gewerkt is, dat u niet denkt dat het echt allemaal koek en ei is. Want ik had nog zo gezegd, bel die vloerenman nou, maar nee hoor, eerst de egaline op de vloer mikken, na herhaaldelijk aandringen toch contact opnemen en vervolgens de hele middag staan slijpen om het er weer af te bikken. En dan klagen dat je pijn in je poten hebt, gek he.

schuifdeuropening

Drie maanden als stadnomade levert trouwens ook vier plaatjes op die ik in de plaatselijke accomodaties grijsgedraaid heb.
1. Hoe je honing maakt, Lucky Fonz III (of een mooi huisje)
2. Wait for evolution, De Staat ( kunt u uw agressie best op kwijt)
3. Push the sky away, Nick Cave ( had ik ik veel eerder moeten luisteren!)
4. Thilda, King Dalton ( wordt ik blij van, vooral live)

badmeubel, handgemaakt

Inmiddels is het zelfontworpen badmeubel met geintegreerde wasmand klaar, wordt de schuifpui gemaakt, en gaan we komende week smeken om genade van deze gijseling en dringt het besef door dat het maar een verbouwing is en het ooit toch echt afkomt, anders bellen we gewoon 'Help mijn aannemer is klusser'.