Vijf bananen, drie krentenbollen, vier pakjes Sultana's, twee Snelle Jelles, twee broodjes kaas en een energiekoek. En uiteraard een patatje met als beloning. Het stapelen van koolhydraten dagen van te voren was ook al niet de minste opgave maar eten terwijl je eigenlijk helemaal niets meer op kunt is zwaar onderschat. Nee, van een dagje fietsen in het mooie Limburgse landschap val je in ieder geval niet af.
Vooraf was ik toch wel een beetje gespannen voor de 150 km die komen zouden. Niet in de laatste plaats omdat ik met 'tractorbanden' van start zou gaan. Met companen Rudi en Pierrette had ik de stilzwijgende afspraak gemaakt dat we er geen wedstrijd van zouden maken, maar helemaal gerust was ik er niet op. Ook had ik mezelf voorgenomen om niet meteen het eerste heuveltje vol gas naar boven te fietsen om dan vervolgens halverwege de koers de beruchte man met de hamer tegen te komen.
De Amstel Gold Race voelt eigenlijk een beetje aan als de vrijmarkt in Utrecht tijdens Koninginnedag. Met 12000 fietsers is het een waar massa-evenement. In een groot peloton fietsen we de eerste 50 km. De benen voelen dan nog uitstekend en zonder veel problemen komen we bij het eerste fouragepunt aan. Snel een banaantje, een krentebolletje en als we dan toch bezig zijn nog even een Snelle Jelle er achter aan. Regel 1: altijd blijven eten. Dat zeggen ze bij de Tour de France ook, dus doe ik daar graag mijn voordeel mee. Het tweede fourage punt is pas 50 km verderop en ook de echte klimmetjes moeten nog komen.
We fietsen verder richting Teuven waar mijn favoriete terrasje ligt, cafe Modern. Daar komen we tot de conclusie dat we beter een stukje vlaai bij ons kopje koffie hadden kunnen nemen in plaats van de zoveelste Isostar reep.
Direct na Teuven slaan we linksaf en draaien we even later de Loorberg op. Die had ik eerder gefietst en ik kon het niet laten toch even te demarreren. Niet veel later volgen de Schweiberg, Camerig en het Drielandenpunt waar ik met kokende motor gelukkig even kan uitblazen. Ik kon de verleiding niet weerstaan maar moet met lede ogen aanzien dat Rudi als eerst aan kan tikken. In de volgende kilometers kan ik met moeite het tempo bijbenen en ben dan ook blij als het tweede fouragepunt verlossing brengt. Hier moet ik mijn troef inzetten; een broodje kaas. Vroeger won men de Tour op water en brood, maar dat verklap ik ten tijde van de koers natuurlijk niet. Direct hierna komen de steilste klimmetjes. Op de Eyserbosweg staat bijna iedereen geparkeerd. Nu weet ik waarom ik mijn bolide rijd. ik nog nog makkelijk een paar tandjes lichter. Dat geeft moraal voor de Keuteberg, die geldt als de steilste en waar ik mijn palmaris behoorlijk wat cachet kan geven. Hoezo geen wedstrijd. De Keuteberg is als de nieuwste modelijn van Karl Lagerfeld bij H&M. Je zorgt dat je als eerste binnen bent.
Nu alleen nog de Cauberg. En voorafgaand daaraan natuurlijk de benen zoveel mogelijk sparen. Doen alsof je niet meer kunt en de laatste banaan uit de knapzak soldaat maken. Het bordje Valkenburg, de laatste bocht naar links en dan bij Rudi in wiel komen.. Gelukkig heeft Pierrette voor ons genoten.
De Amstel Gold Race voelt eigenlijk een beetje aan als de vrijmarkt in Utrecht tijdens Koninginnedag. Met 12000 fietsers is het een waar massa-evenement. In een groot peloton fietsen we de eerste 50 km. De benen voelen dan nog uitstekend en zonder veel problemen komen we bij het eerste fouragepunt aan. Snel een banaantje, een krentebolletje en als we dan toch bezig zijn nog even een Snelle Jelle er achter aan. Regel 1: altijd blijven eten. Dat zeggen ze bij de Tour de France ook, dus doe ik daar graag mijn voordeel mee. Het tweede fourage punt is pas 50 km verderop en ook de echte klimmetjes moeten nog komen.
"Een rondje wijk", fietsers weten wat het betekent. Afzien op de dijk. En dat klopte afgelopen zondag geheel. Wijk staat voor Wijk bij Duurstede en vanuit Utrecht kun je er een via Werkhoven en Cothen mooi landelijk naartoe fietsen. Meestal heb je dan wind mee en dat voelt alsof je enorme 'goede benen' hebt. Schijn bedriegt mij echter regelmatig.
Ik voel de wind in mijn wielen. Dikke, dikke wind. Je gaat ervan harken zeggen ze, nog zo'n wielerterm. Dat betekent fietsen met je hele lijf op een veel te zwaar verzet, terwijl het veel efficienter is om je benen het werk te laten doen op standje koffiemolen. Maar daar is het al te laat voor. Ik wil koste wat het kost de groep in het vizier houden maar voel dat de benen langzaam aan steeds voller lopen met zuur. Het schijnt dat je hartspier dit zuur, ook wel lactaat genoemd, als uitstekende brandstof ziet. Nog maar even volhouden dus en hopen dat de rivier een bochtje naar het noorden maakt. Misschien na de brug wel. Zodat ik een welverdiend colaatje kan opentrekken dat ik dan gulzig naar binnen ga werken. Hopend dat ik er niet in zou stikken want drinken en ademhalen is meestal funest tegelijkertijd. Eerst nog maar even een tandje erbij om dat groepje helmpjes aan de horizon niet te laten ontsnappen. Kansloos ben ik totdat ik besef dat ik helemaal geen wedstrijd rijd maar een mooi ritje over een dijkje langs de Lek. En dat biedt een veel mooier uitzicht dat het voorwiel van mijn fiets en al dat snot voor m'n ogen. Fijn, zo'n inzicht op eerste paasdag aan het eind van de dijk.
