Doel

Iemand gaf me gister een krantje met daarin een stukje over fietsen. Het fietsen van een berg, en het waarom ervan. Er werd iets gesuggereerd over middeleeuws lijden, over pijn, afzien en meer van die groteske termen. Gelukkig heb ik nooit eerder een berg opgefietst en weet ik niet wat me te wachten staat. En vermoed ik nu nog dat ik dansend op mijn pedalen met een lijntje coke net als Pantani de hoogste cols verorber alsof het Berlijnse curryworst is met friet en mayo. Onwetendheid is best fijn als je het mij vraagt.
Eigenlijk weet ik helemaal niet waarom ik een berg op wil fietsen. Misschien om een doel te hebben, of  om eens iets anders te doen. Ik ben maar gewoon begonnen met oefenen. Op een weggetje langs het water met wind tegen. Door weilanden en kleine dorpjes, ontdekkend hoe leeg Nederland eigenlijk is. Dat je niet kort door de bocht kunt zonder de consequenties. En dat als je net iets minder hard gaat het eigenlijk veel leuker is. Het doel is een weg en ontstaat onder je voeten zong ik eens in het liedje Waar wachten we op. Nee, zelfkastijding is zeker niet wat me voor ogen staat, volgende week. Maar waarschijnlijk smeek ik zaterdag wel heel grotesk om genade, opdat ik nooit meer grootspraak verkondig.