Eeuwige Stelvioroem

start van de tocht

Het komt met bakken uit de hemel op deze zaterdagmorgen. Sentimenteel wil ik niet meteen worden, dat komt straks wel maar exact om acht uur breekt de zon door. Volgens de plaatselijke  burgemeester gaan wij de sneeuw op Stelvio vandaag doen smelten. Ja ja, mooie praatjes, voorlopig zijn de fietsio's van het ritje naar de start toe nog precies tot op de naad volgeregend en onderkoeld geraakt. Tijd dus om te starten aan de klim waarvoor we gekomen zijn, de 'passo della Stelvio'. Vanwege de angst om halverwege geparkeerd te staan hebben we afgelopen dagen zoveel gegeten dat we vanochtend gedrieen misselijk zijn. Compaan Pierret deelt de eerste mentale tik uit door toch nog drie pannenkoeken te verschalken. Ondergetekende komt slechts met veel moeite tot twee en compaan Rudi gokt op een krentebolletje met kaas.

We besluiten om de eerste klim niet vol gas naar boven te rijden. Ditmaal is het het adembenemde landschap dat onze mond doet openvallen en de 40 tornante, haarspelden, leveren een duizelingwekkend uitzicht op. Je zou er misselijk van worden. Intussen zijn we de boomgrens gepasseerd, voelt compaan Rudi zich topfit, draait compaan Pierret als altijd een prima verzetje en geeft deze jongen zijn bijnaam, Sjeronimo Elastico, nog maar eens wat extra cachet. De stilzwijgende afspraak om gezamelijk omhoog te fietsen stemt me nog niet gerust. Zul je net zien, in een stukkie van veertien procent zetten ze even aan, knapt het elastiek en ben ik gezien. Eeuwige Stelvioroem is precies als macht. Als je de kans krijgt grijp je hem.

Na de afslag naar Santa Maria, waar we straks deels onverhard zullen afdalen, resten er nog ongeveer tien bochten en zie je top al liggen in de sneeuw. Steil is het laatste stuk. Ik probeer er fietsend een filmpje te maken dat later alleen een opname van een weg blijkt zijn met flink gehijg. Boven zijn we eigenlijk pas op de helft en besluiten snel iets te eten. Twee maal minnestrone en voor bergkoning Rudi, als eerste boven, een massief stukje lasagne als beloning.

Allora, we dalen af naar Santa maria, plakken nog een keer de band van lekrij-Rudi, en fietsen om de berg heen om dan vanaf Prato de 48 mooiste haarspelden van ons leven te rijden. Het is inmiddels lekker warm en met privémotors die regelmatig ruiken of we er nog een beetje fris bijzitten beginnen we ons steeds meer af te vragen waar we aan begonnen zijn. In mijn rug klinkt een steeds harder gebries en ook het oedeem van compaan Pierret, die gestoken is door een 'beest', begint flinke proporties aan te nemen.

 We hebben voorafgaand aan de tocht gezworen dat we geen vieze geen gelletjes zouden lepelen. Compaan Rudi heeft dat al eens met een flinke buikloop moeten bekopen. Maar omdat we geen bananen, snelle Jelle's en muesli-repen meer kunnen zien slobberen we de chemische aarbeien- of bramenolvariet vol suikers gedwee naar binnen. In gedachten smeek ik om genade, uitspreken durf ik niet. Mijn hagelwitte shirt is toch echt net te dun om als slabbetje te fungeren. Bovendien zou ik me dan wel erg in de kaart laten kijken. En dat is dodelijk, zeker met twee aasgieren in het wiel die loeren op de winst. De meningen lijken verdeeld maar ik ben er toch van overtuigd dat aan het eind van de tweede klim de meeste roem te vergaren valt. Genoeg voor jaren vermoed ik. Nog maar een gelletje dus. En een slokkie zoete sportdrank om het weg te spoelen.

Tornante twaalf komt in zicht en daar krijgen we te horen dat we het verder zelf moet klaren. De posten worden opgeheven want men heeft er wel vertrouwen in dat we het halen voor donker. Het gebries achter me dooft langzaam uit. Bij elke bocht zie ik een flinke grijns bij compaan Pierret. Een pokerface vermoed ik. Aftellen kan beginnen.  Maar ik vergis me en denk dat de top nog verder is, en besluit om ook het laatste gelletje in mijn rokende motor te kieperen. Topspul.
 Als ik mijn fiets parkeer hoor ik een daverend applaus. Wie drie keer doodgaat en toch over de eindstreep komt verdient het. Het meest van iedereen zelfs.

 Moe, voldaan en met een tas vol Stelvioroem keren we huiswaarts. Het was een waar genoegen dat ik nog nauwelijks kan bevatten. Dank iedereen voor het meeleven, de steun en het vertrouwen.