Recuperatie

haarspelden van de Cancano

Voor even wanen wij ons echte helden, hier in het verre Italie. We fietsen wat, eten wat en verder slapen we een gat in de dag. Recupereren noemen ze dat hier. Herstellen om morgen de loodzware Stelvio eens even fijn te fileren. Tweemaal graag. Maar eerst eet men dan pasta hier. En dat doen wij dus braaf na elke rit omhoog. 
Vandaag stond er een hersteltraining op het programma. De Cancano op naar 1907 meter. Als fietsers van het vlakke land vraag je je af hoe die jongens dat hier dan doen, herstellen tijdens en ritje omhoog. In theorie komt het neer op doseren, maar ja, een berg vraagt er toch echt om bedwongen te worden, zeker als er eeuwige roem valt te halen. En laten we daar nou net niet ongevoelig voor zijn.

richting de top

Voel goede moed stappen we dus om een uurtje of tien op onze bolides om eens even flink gas te geven. We kiezen de snelle groep om onze hoogmoed nog even kracht bij te zetten. Eerst lekker dalen, stukje vlak en dan de daadwerkelijke start van de klim. Straf omhoog. We zitten mooi voorin maar moeten vrijwel  meteen terug naar het binnenblad. En als klap op de vuurpijl herinnert het zuur in onze benen er ons plotseling aan dat we aardse stervelingen zijn.  Zo denk je dat je Pantani bent, zo sta je weer met beide voeten vastgeketend in de pedalen zwoegend tegen de zwaartekracht.
Braaf herstellen we tijdens de klim, aan ons geouwehoer te horen. Grootspraak over morgen, want eeuwige Stelvioroem is het hoogst haalbare deze dagen. En dat willen we ons niet laten afnemen door een pukkeltje als de Cancano. We eindigen zoals altijd op het terras met een bordje spagetti om ons weer voor even bergkoning te voelen

Morgenochtend  om zes uur uiteraard weer dikke vette pannenkoeken om vervolgens vol energie om acht uur te starten aan de klim naar de top. Beste Stelvio, u bent gewaarschuwd.