Medogenloos

uitzicht vanaf de top van de Gavia

Eten of gegeten worden was het credo vandaag. De Gavia is medogenloos en omdat we niet halverwege deze klim langs de kant van de weg smekend om genade willen roepen starten we met flink wat pannenkoeken. Tip van compaan Pierret die vandaag van start gaat in giroroze. De heren fungeren als superknechten en dragen blauw. het peloton van meer dan 60 renners strekt zich al snel tot een lang lint aan de voet van de klim en met zesentwintig km klimmen voor de boeg is er toch enige vrees voor wat komen  kan. Eerst een lange rechte weg door het dal omhoog en dan de eerste  haar haarspelden. Lichte euforie maakt zich meester van deze jongen tot ik besef dat compaan Rudi, die beloofd had om onze roze leidertrui te verdedigen, uit is op eigen succes. hij rijdt een paar honderd meter voor ons en lijkt niet in te houden. 'Eigen tempo rijden' denk ik. Je niet gek laten maken en vooral niet vergeten te eten. Ondertussen rijdt onze roze leider steady naar boven. Alsof ze weet dat het vandaag allemaal wel goed gaat komen.

Langzaam aan wordt het landschap kaler en slingert de weg langs mooie rotspartijen en kom ik af een toe een fietser tegen die zichzelf moed inspreekt, harkend, stoempend en vloekend op zijn pedalen. Ciao zeg je dan volgens goed Italiaans gebruik om erna nog een tandje bij te schakelen. Eten of gegeten worden.

Er glinstert voor superknecht Rudi eeuwige roem op de Gavia. Hij rijdt nu voorop. Ik zie hem karakteristiek in soepele kadanz een paar minuten voor me. Onze roze leider een paar minuten achter me. Verschillen nivelleren op een berg.

Maar 1 km voor de top, net om een bochtje, zie ik mijn compaan lek gereden staan. Een beetje beteuterd naar zijn achterwiel starend. En wat doe je dan als goede companen? Juist. En daar worden de mannen van de jongen gescheiden. Onze roze leider komt niet veel later langszij en rijdt medogenloos door, schakelt nog een keertje op en de echo van een flinke grijns doet compaan Rudi beseffen dat eeuwige roem vergankelijk is.
Morgen de Cancano op. Naar 1907 meter hoogte. Hopenlijk met net zo mooi uitzicht als vandaag.