Forensisch fietsritje

Op een duistere manier had ik deze week een mooi flesje witte wijn in mijn bezit gekregen. Geen wettelijke overtreding was het, maar ook niet iets wat aan de grote klok hoeft.  Hongaarse witte wijn. 'Goede' werd erbij gefluisterd. En vrijdagmiddag bedacht ik me vlak voor de start van mijn forensisch fietsritje dat ie mooi in mijn rugtas kon. Slippertjes ernaast, telefoon en t-shirt om mijn zojuist verkregen trofee enige bescherming te bieden en op de automatische piloot, met windje mee, richting Casa Sjeronimo.
 Nou mooi niet dus. Een forensisch fietsritje zit vol gevaren. Uitwijken omdat er gehaaste automobilisten van rechts komen? Ik wind me er niet eens meer over op. Vol in de remmen omdat voetgangers oversteken op een zebrapad? schering en inslag. Maar het ergst zijn echter die kinderen die fietsend naar school gaan. Beginnen meteen te schelden als je ze afsnijdt.

Oke, ik geef toe, ik reed wat hard. Had het weekend al in mijn hoofd en zag ook niet dat er een zijstraatje zat. Net op tijd kwam ik tot stilstand, klikte ik mijn verkeerde voetje uit de pedalen en verloor ik mijn balans toen de oude man opdook vanachter de heg. De komische koprol die erop volgde werd gebroken door, u raad het al.
Het kruispunt heeft de hele middag nog naar verbrand rubber en goddelijke witte wijn geroken.

Kadootjes

Kadootjes liggen soms op straat maar in dit geval stonden ze me aan de overkant van het slootje aan te kijken. Alsof ze wisten waar ik naar op weg was. Op weg naar Baambrugge kwam ik ze tegen en kneep ik vol in de remmen om mijn rondje met functionele kilometers even te onderbreken.

Nederland is vol hoor je mensen soms nog wel eens zeggen. Wie fietst weet echter wel beter en begrijpt dat deze retoriek over iets anders gaat. Verbaasd heb ik me de afgelopen weken over de hoeveelheid uniek landschap er grenst aan de rafels van de stad. Aangelegd of niet, een gevoel van vrijheid maakt zich regelmatig van mij meester als ik door het weiland, bos en over kanalen fiets.
Misschien bedoelen die mensen wel dat ze vinden dat ze weinig vrijheid hebben met de uitspraak 'Nederland is vol'. De Baambrugse koetjes en kalfjes lijken mij hierover maar moeilijk te kunnen meepraten. Weiland en slootjes genoeg en zwartgevlekt-met-wit of witgevlekt-met-zwart is hier een pot nat. Stigma bestaat pas aan de overkant en het einde van het weiland bied een heel mooi vergezicht.  We zouden er een voorbeeld aan kunnen nemen.

Nee, medelijden had ik niet toen ik ze tegenkwam tijdens mijn ommetje. Ook niet toen ik even later arriveerde in de plaatselijke slagerij om het weekend carnivorisch in te luiden.

Training voor de stelvio #2

compaan Rudi in Cervelo outfit

Ziek, zwak en misselijk stond er in het smsje. Moesten we dan een van onze companen missen?  Er stond 100km op het programma door de Biesbosch! 'Kop in de wind' luidde het affiche voor deze zondagochtend. Vanuit Dorst nog wel. Gelukkig had ik dit weekend genoeg gedronken dus op alles voorbereid.
En dat was nodig ook, want collega fietsers braken hun stuur, lekten hun band of reden hun gehele versnellingsbak de soep in. En alsof dat nog niet genoeg was moest mijn enige overgebleven compaan vandaag ook nog bekennen niets te eten bij zich te hebben. Honger in Dorst.


Gelukkig was ik mijn vorige trainingsrondje nog niet vergeten en dus goed geoutilleerd. 3 bananen, legio koekjes en natuurlijk het onvermijdelijke wondermiddel: een broodje kaas. Doping avant la lettre.

En zoals het goede companen betaamt deel je dan de smart. Lege benen duw je naar de finish. Of op een pontje.

Overpeinzing

Steeds meer mensen vragen waarom ik niet op een racefiets de Stelvio ga beklimmen. "Omdat ik er geen heb " zeg ik dan stellig. "Het is echt niet te doen op een mountainbike" zeggen sommigen uit ervaring er dan bij. Ik zou er inderdaad een kunnen kopen , maar op een of andere manier doe ik dat niet.
Maar waarom eigenlijk niet? Het zette mij afgelopen weekend aan het denken.

Ik ben ervan overtuigd dat ik zonder ultradunne bandjes en mooi carbon frame ook best boven kom. En de wedstrijd 'wie heeft de geilste fiets' ga ik vast niet winnen want een fiets waar je een hele mooie auto voor kunt kopen vind ik toch echt wat overdreven. Daarnaast, mijn afwijkende bolide levert me, behalve wat meer inspanning, eigenlijk alleen maar dingen op. Complimentjes niet in de laatste plaats en het afwijkende past mij als een handschoen. En het is veel stoerder natuurlijk. De drang om me net even iets anders te manifesteren is nooit ver weg. Kennelijk vind ik het leuk om gezien te worden en goed beschouwd is het met name ijdelheid waarom ik niet op een racefiets rijd. Hmm, zo had ik het nog niet bekeken.