Land in zicht

ja daar ginds, in de verte. Land? Ja Land!

Voorlopig liggen we nog even voor anker bij Villa Vogelzicht, maar in de verte gloort er ergens hoop. De ware reden om een zomer lang schipbreuk te lijden verloren we wel eens uit het oog maar nu het compas een prachtig uitzicht, een dikke schuifpui en een lekker terrasje spot, is het ons plots weer geheel duidelijk, het fata morgana wordt een minipaleis.

De directeur van Villa Vogelzicht, Meneer Nielson, laat ondertussen zien wie er de baas is. De eigenaren van ons Overvechtse stulpje laten Nielson altijd vrij rondlopen door de kamer, en dat zullen we weten ook. Het geknaag op de tralies van het hok start zodra we op de bank plaatsnemen en overstemt met gemak het volume van GTST. En als mw de Zeeuw ergens niet van houdt dan is het getetter door haar favoriete soap. Ik mag haar de oren van de kop lullen zolang het maar niet tussen acht en half negen is, en zeg nu zelf, wie wil de zoveelste gehieme affaire tussen Ludo en weet ik veel wie niet uitgemeten horen. Meneer Nielson waarschijnlijk want die vlucht direct naar de andere kant van de kamer om op onze schoenen te gaan zitten kauwen.

ik zei het toch, metamorfose!

Ondertussen heeft zich op de Oudenoord een metamorfose voorgedaan. De driedelige schuifpui schittert alsof ie er altijd al gestaan heeft en als bonus is er, dankzij de continue druk van Mw de Zeeuw, door de woningbouwvereniging de geheel rotte benedenpui vervangen door een mooie meranti variant.

kniebel knabbel knuisje

Omdat het eind van het jaar nadert is de druk nog maar eens verder opgevoerd. De vloerenboer kon alleen nog in de week van 30 november en de vervolgens causaliserende stress in de ogen van de aannemer was toch enigzins genoeglijk. Het betekent ook dat de badkamer pas na 7 december afgemaakt wordt, de keuken er half december in gaat en we waarschijnlijk precies voor de kerst kunnen verhuizen. Als het mee zit, en dan weet u al hoe laat het is.

Ondertussen op de Oudenoord: Toneelspel

bloed zweet en tranen

Zo zit je s' ochtends naar het gelul van je aannemer te luisteren, zo ga je s' avonds naar een toneelstuk uitgevoerd door tbs-ers. Over Odysseus, die na jarenlang vechten op zee eigenlijk gewoon naar huis wil. Maar het zit Odysseus tegen, er is Tegenwind en Tijd die in zijn nadeel tikt, en het naderende Thuis steeds langer laat wachten. Odysseus wordt soms wanhopig en Verleiding probeert hem op zee te houden, want, zo zegt Verleiding, dan wordt de thuiskomst nog veel mooier. Maar Odysseus wil gewoon naar huis, hij koopt een boksbeugel en slaat zijn aannemer, die nog een smoesje op wil hangen, met blote handen op de bakkes. Bam, Bam! En nog een. Genade is dan misschien voor de Paus, niet voor de goden, en al helemaal niet voor TBS-ers bedoeld, en daarom worden ze doorgaans aan de schandpaal genageld en gezien als het grote kwaad van de maatschappij.

10x moeten zeggen hoe mooi het wel niet is..

Het echte kwaad komt natuurlijk uit een heel andere hoek, en Odysseus zag dat lang geleden al. Het zijn de busjes die de A2 vanuit het noorden terroriseren, als een olievlek vervuilen ze de stad, je huis, en je hoofd. In de hoop iets moois te maken, maar ze brengen je alleen vertraging. Met het geloof dat ze je helpen, maar ze slopen je, net zoals je huisje. Het zijn de bouwvakkers, met helmen op hun hoofd want de boel staat op instorten. Ze hebben alle tijd, ze beuken je murw, ze hebben de wind van het 'meerwerk' in de zeilen. Net zoals heel Volendam vanwege de inteelt nu naar vis stinkt, zo zit er een luchtje aan de taal van aannemers. Een soort van palingsound, net te glad, smakeloos, en je gelooft nooit wat ze je zingen. Nog geen nieuwe pui dus, maar daar had ik u al voor gewaarschuwd.

op zou ten!

Toen wij stipt op tijd aankwamen op ons nieuwe logeeradres bleek Bram helaas niet zindelijk en was Sam elke avond de hort op. Ja u leest het goed, wij zijn tijdelijk een gezinnetje, met ritme en regelmaat zoals de meeste gezinnen die nu eenmaal uit praktische overwegingen hanteren. De eigenaar van het optrekje aan de singel is een weekje naar Jamaica, waarschijnlijk om wat Rastafari te roken, en heeft zijn kinderen, niet geheel veilig natuurlijk, aan ons toevertrouwd. Niet vertellende dat die ons van het laatste beetje vrijheid beroven dat er over was. Een klein riedeltje gitaar, Sam maakt er korte metten mee, het schrijven van wat prietpraat Bram verspert het toetsenbord wel. Maar natuurlijk wel op tijd eten anders wordt er gemekkerd, en uiteraard veel, heel veel, aandacht.

tegelen jochie! de winter staat voor de deur

De winst die wel is geboekt: geen strips in de badkamer als tegelafwerking, hoera, wat zijn die dingen lelijk zeg. De nisjes zijn eindelijk in de muur gemonteerd en er is een definitieve datum voor de nieuwe pui, aanstaande vrijdag. Verder blijken er vaatwassers van Siemens te zijn met varioscharnier (ik zal u er verder niet mee vermoeien), en zijn er fornuizen, ook wel liefkozend kachels genoemd hier, waarvan we niet konden vermoeden dat ze zo mooi gemaakt worden. Het is als met auto's, als je er geen hebt zijn ze allemaal hetzelfde. Dan koop je een dikke Dacia en ben je verrukt dat je een auto rijdt, totdat je hem naast een Porsche 924 parkeert. En een kachel is natuurlijk wel het pronkstuk van je keuken, zelfs mevrouw de Zeeuw kan dat beamen na een beetje kwijlerig acteerwerk van deze kant. Snel op jacht maar weer dus, voordat ze zich bedenkt.